بیماری نورون حرکتی فوقانی

بیماری نورون حرکتی فوقانی

در صورتیکه به بیماری نورون حرکتی بالایی مبتلا شده اید، به این معنی است که سلول های عصبی خاصی که به حرکت شما کمک می کنند، آسیب دیده اند. داروها و درمان‌های مختلف می‌توانند به کنترل علائمی مانند اسپاسم عضلانی کمک کنند و به شما کمک کنند راحت‌تر راه بروید و صحبت کنید.

نورون های حرکتی سلول های عصبی در مغز و نخاع شما هستند که حرکت را کنترل می کنند. آنها به عضلات شما می گویند که منقبض شوند تا بتوانید راه بروید، صحبت کنید و بدن خود را حرکت دهید.

شما دو نوع نورون حرکتی دارید:

نورون های حرکتی فوقانی

نورون های حرکتی فوقانی در مغز و نخاع شما قرار دارند. آنها سیگنال ها را به نورون های حرکتی تحتانی می فرستند.

نورون های حرکتی تحتانی

نورون های حرکتی تحتانی در ساقه مغز و نخاع شما قرار دارند. هنگامی که آنها سیگنالی از نورون های حرکتی فوقانی دریافت می کنند، سیگنال دیگری را به عضلات شما می فرستند تا آنها را منقبض کنند.

تماس با کلینیک یادمان تب

ضایعات نورونی، مناطق آسیب دیده نورون های حرکتی هستند. آسیب به نورون های حرکتی فوقانی سیگنال هایی را که عضلات شما برای حرکت نیاز دارند متوقف می کند.

وقتی عضلات شما برای مدت طولانی حرکت نمی کنند، ضعیف و سفت می شوند. با گذشت زمان، راه رفتن و کنترل حرکات شما سخت تر می شود. پزشک شما در صورت ابتلا به بیماری نورون حرکتی فوقانی آزمایشاتی را انجام می دهد تا متوجه شود که چه وضعیتی دارید تا بتوانید درمان مناسب را دریافت کنید.

بیماری نورون حرکتی فوقانی

علل بیماری های نورون حرکتی فوقانی

علل بیماری های نورون حرکتی فوقانی عبارتند از:

• بیماری لو گریگ (اسکلروز جانبی آمیوتروفیک یا ALS))

• اسکلروز جانبی اولیه (PLS)

•آسیب تروماتیک مغزی

•آسیب نخاعی

•اسکلروز چندگانه

•سکته مغزی

•بیماری هانتینگتون

علائم ضایعه نورون حرکتی فوقانی

ضایعات نورون حرکتی فوقانی از انتقال سیگنال ها از مغز و نخاع به عضلات جلوگیری می کنند. ماهیچه های شما بدون این سیگنال ها نمی توانند حرکت کنند و سفت و ضعیف می شوند.

آسیب به نورون های حرکتی فوقانی منجر به گروهی از علائم به نام سندرم نورون حرکتی فوقانی می شود:

ضعف عضلانی. این ضعف می تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد.

رفلکس های بیش فعال. ماهیچه های شما در زمانی که نباید، منقبض می شوند. به عنوان مثال، تنها مالیدن دست روی شکم ممکن است باعث سفت شدن عضلات شکم شود.

عضلات سفت. ماهیچه ها سفت می شوند و به سختی حرکت می کنند.

کلونوس. اسپاسم عضلانی است که شامل انقباضات مکرر و اغلب ریتمیک است.

رفلکس بابینسکی. کودکان خردسال دارای یک رفلکس به نام رفلکس بابینسکی هستند. اگر کف پای آن‌ها را نوازش کنید، انگشت شست پایشان به عقب کشیده می‌شود و انگشتان دیگرشان باز می‌شوند. این رفلکس معمولاً پس از 2 سالگی ناپدید می شود. در بزرگسالان، رفلکس بابینسکی نشانه آسیب به سیستم عصبی است.

ضایعات نورون حرکتی فوقانی می تواند با گذشت زمان بدتر شود. با گذشت زمان، احتمالا در کنترل عضلات تان دچار مشکل خواهید شد.

تشخیص بیماری نورون حرکتی فوقانی

تشخیص بیماری های نورون حرکتی می تواند مشکل باشد. علائم آنها اغلب بسیار شبیه علائم سایر بیماری ها است.

پزشک شما می‌تواند آزمایش‌های خون و ادرار را برای بررسی عفونت‌ها، بیماری‌های عضلانی و سایر شرایطی که علائمی مشابه بیماری‌های نورون حرکتی دارند، انجام دهد.

در طول معاینه، پزشک با بررسی موارد زیر به دنبال علائم مشکل سیستم عصبی خواهد بود:

• تعادل و هماهنگی

•جنبش

• شنوایی، گفتار، و بینایی

• حافظه و تمرکز

چند آزمایش دیگر می تواند به پزشک شما در تشخیص ضایعات نورون حرکتی فوقانی کمک کند:

MRI یا تصویربرداری رزونانس مغناطیسی. از آهنرباهای قدرتمند و امواج رادیویی برای ایجاد تصاویری از ساختارهای داخل بدن شما استفاده می کند. MRI می تواند آسیب به نورون های حرکتی فوقانی را نشان دهد.

EMG یا الکترومیوگرام یا نوار عصب و عضله. از یک سوزن نازک برای بررسی فعالیت عضلات شما در زمان انقباض و زمانی که در حالت استراحت هستند استفاده می کند. نوار عصب و عضله می تواند مشکلات نورون های حرکتی تحتانی شما را بررسی کند و به تشخیص ALS و PLS کمک کند.

مطالعه هدایت عصبی. این تست سرعت عبور جریان الکتریکی از عصب شما را اندازه گیری می کند. این می تواند نشان دهد که اعصاب شما چقدر به عضلات شما سیگنال می فرستند و آیا آسیب عصبی دارید یا خیر.

تپ ستون فقرات یا سوراخ کمری. مقدار کمی مایع را از ستون فقرات شما خارج می کند تا نشان دهد که آیا ام اس یا عفونت باعث علائم شما شده است یا خیر.

بیوپسی عصب. نمونه کوچکی از عصب برای بررسی آسیب برداشته می شود. پزشکان به ندرت از این روش هنگام تلاش برای تشخیص بیماری نورون حرکتی فوقانی استفاده می کنند.

درمان بیماری نورون حرکتی فوقانی

اینکه چه درمانی دریافت می کنید بستگی به این دارد که چه بیماری باعث ضایعات نورون حرکتی فوقانی شما شده است.

داروها، بیماری هایی مانند ALS یا PLS را متوقف نمی کنند، اما می توانند به شما در مدیریت علائم کمک کنند. برخی از داروهای مورد استفاده برای درمان علائم بیماری نورون حرکتی فوقانی عبارتند از:

شل کننده های عضلانی. باکلوفن، کلونازپام (کلونوپین) و تیزانیدین، اسپاسم عضلانی را در PLS کنترل می کنند. پزشکان همچنین ممکن است از بوتاکس برای درمان سفتی عضلات استفاده کنند.

داروهای ALS. پیشرفت ALS را کند می کنند.

داروهای ام اس. داروهایی که می توانند آسیب ام اس به سلول های عصبی را کاهش دهند. بتا اینترفرون، آلمتوزوماب، کلادریبین، دی متیل فومارات، دیروکسیمل فومارات، فینگولیمود، گلاتیرامر استات (کوپاکسون)، میتوکسانترون (نووانترون)، مونومتیل فومارات

در کنار دارو، این درمان ها می توانند به شما کمک کنند بهتر و راحت تر زندگی کنید:

فیزیوتراپی بیماری نورون حرکتی فوقانی

یک فیزیوتراپیست می تواند تمریناتی را برای کمک به حفظ قدرت و حرکت عضلات به شما آموزش دهد.

گفتار درمانی بیماری نورون حرکتی فوقانی

عضلات ضعیف صورت شما می تواند صحبت کردن را سخت تر کنند. یک گفتاردرمانگر تکنیک هایی را به شما آموزش می دهد که به شما در برقراری ارتباط کمک می کند.

کار درمانی بیماری نورون حرکتی فوقانی

این نوع درمانگر به شما می آموزد که چگونه فعالیت های روزانه را راحت تر انجام دهید. آنها می توانند دستگاه های خاصی را برای کمک به لباس پوشیدن، غذا خوردن و حمام کردن توصیه کنند.

دستگاه های کمکی

 بریس، عصا، واکر یا ویلچر می‌تواند به شما کمک کند تا با خیال راحت تری حرکت کنید.

حمایت اجتماعی

یک روانشناس یا مددکار اجتماعی می تواند با شما در مورد برخی از استرس های عاطفی زندگی یک بیماری نورون حرکتی صحبت کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

بوتاکس برای بیماران سکته مغزی
سکته مغزی خاموش